Op weg zijn

In deze tijd waarin velen proberen er even op uit te trekken komt de gedachte aan ‘op weg zijn’ al gauw op. Op weg zijn is ook een beeld dat past bij het leven van een pelgrim. Anselm Grün schrijft daarover in zijn boek ‘Wijsheid van pelgrims’ het volgende:

De pelgrim is vertrokken. Hij gaat zijn weg. Lopen, gaan, wandelen, zijn in de Bijbel vol symboliek. We hoeven de teksten waarin sprake is van ‘wandelen’ maar op een rijtje te zetten. De Bijbel spreekt erover dat wij moeten ‘wandelen naar de wet’ van de Heer (Exodus 16:4), ‘in Zijn wegen wandelen’ (Deuteronomium 8:6). Gaan, lopen en wandelen horen bij elkaar. Het woord ‘wandelen’ is familie van ‘wentelen’, ‘veranderen’. Wie wandelt, verandert. Wij moeten niet in het duister wandelen, maar in het licht (Jesaja 1:5). Wij moeten ‘ootmoedig wandelen met God’ (Micha 6:8). Paulus schrijft zelfs dat wij ‘in de nieuwheid van het leven wandelen’ (Romeinen 6:4), of ‘wandelen naar de eis van de liefde’ (Romeinen 14:15). Ook spreekt hij ervan dat wij hier op aarde ‘wandelen in geloof, niet in aanschouwen’ (2 Korintiërs 5:7). In al deze teksten wordt ons leven opgevat als een weg die wij moeten gaan. Op deze weg doen wij verschillende ervaringen op. We voelen ons bedreigd. Maar we vertrouwen er ook op dat we onderweg beschermd worden. We kunnen de gevaren van ons leven binnengaan met het psalmvers: ‘Zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad, want Gij zijt bij mij: uw stok en uw staf, die vertroosten mij.’ (Psalm 23:4)

Zo gaat een pelgrim zijn weg op.

Adriaan Roskam

Geef niet toe aan zelfmedelijden

Want Ik weet, welke gedachten Ik over u koester, luidt het woord van de Heer, gedachten van vrede en niet van onheil, om u een hoopvolle toekomst te geven.  Jeremia 29:11 (NBG)

Zelfmedelijden is een destructieve en negatieve emotie. Het verblindt ons voor onze zegeningen en mogelijkheden die voor ons liggen en het steelt onze hoop voor zowel vandaag als morgen. Mensen die medelijden hebben met zichzelf denken vaak: “Waarom zou ik nog proberen iets te doen? Ik faal toch altijd.” 

Zelfmedelijden is eigenlijk afgoderij omdat het zelfzuchtigheid is tot in het extreme. Wanneer we toestaan om ons in zelfmedelijden te wentelen, verwerpen we in wezen Gods liefde en Zijn vermogen om dingen te veranderen. 

Wees bemoedigd om geen enkele dag van je leven meer te verspillen aan zelfmedelijden. Wanneer je de hoop verliest en je jezelf zielig begint te vinden, stop de gedachte en zeg: “Ik weiger om mijzelf zielig te vinden. Het kan zijn dat ik mij nu in een moeilijk seizoen van mijn leven bevind, maar ik zal blijven hopen op betere tijden!”
   
God heeft je geluk voor ogen, om jou een hoopvolle toekomst te geven. Als je vasthoudt aan je hoop door je te richten op Jezus en in Hem te geloven, zullen er wonderbaarlijke dingen gebeuren in je leven!  

Je mag bidden: Here God, ik weiger om zelfmedelijden te hebben. Wanneer de omstandigheden moeilijk zijn dan herinner ik mijzelf eraan dat U groter bent dan mijn problemen en U een goede toekomst voor mij in petto heeft. Ik wil dat Uw plannen verwezenlijkt worden in mijn leven en ik vertrouw dat U mijn omstandigheden verandert naar Uw wil. Amen

Joyce Meyer dagelijkse overdenking 2 juli 2022

De gulden regel

Onlangs las ik ergens dat een mens eigenlijk niets beters kan doen dan de woorden die Jezus in de evangeliën spreekt, steeds weer opnieuw te overwegen. Door er zo constant mee te om te gaan in alle omstandigheden van ons leven, krijgen ze steeds meer diepte. Maar het zal jou wel net zo gaan als mij: zulke dingen lees je, en je denkt even dat er veel inzit, – en dan vergeet je ze weer. Vandaar dat ik voor jou, maar minstens net zo zeer voor mijzelf, deze keer zo’n woord van Jezus heb uitgezocht. Het staat in Matteüs 7 vers 12:

Behandel anderen dus steeds zoals je zou willen dat ze jullie behandelen. Dat is het hart van de Wet en de Profeten.

Het hart van de Wet en de Profeten, dus hier gaat het om. Dit is de kern van de zaak. Je zou bijna zeggen: “Nou, dat is goed te overzien. Dat gaat me wel lukken.” Maar dan komt dat steeds weer opnieuw overwegen, die woorden steeds weer vergelijken met je eigen leven. En dan steeds weer merken dat het alweer niet gelukt is.

En toch begrijpen we allemaal het enorme belang van deze regel. Als iedereen zo gaat leven, gaat de wereld er heel anders uitzien. Dit woord van Jezus wordt dan ook al minstens vier eeuwen de Gulden Regel genoemd, of in het Engels de Golden Rule. Als je Wikipedia er eens op naslaat, zul je zien dat deze regel in alle mogelijke godsdiensten en filosofieën over de hele wereld terug te vinden is. Kennelijk heeft Jezus iets verwoord dat alle mensen met elkaar zou kunnen verbinden – als het ons tenminste zou lukken ernaar te leven.

En ernaar leven begint met er steeds over nadenken, steeds oplettender in de spiegel kijken, en jezelf steeds opnieuw kritisch ondervragen. Heb ik vandaag die ander werkelijk behandeld, zoals ik zou willen dat hij of zij mij behandelt? Het woord van Jezus is makkelijk te begrijpen, maar leren te doen wat Hij zegt – dat vraagt levenslang oefenen. Daar kunnen we deze week mee beginnen!

Adriaan van Oosten

Op de markt in Zutphen vallen ook de kerkmuren weg

‘Op de markt in Zutphen vallen ook de kerkmuren weg’ is een zin die door mijn gedachten schoot bij het lezen van een artikel in NRC afgelopen dinsdag met de titel ‘Op de camping in Yerseke vallen ook de kerkmuren weg’. Een gedachten-experiment: wat verbindt de camping in Yerseke met de markt in Zutphen?

Het artikel is onderdeel van een serie waarin NRC verhaalt over het verblijf van zo’n 80 Oekraïners op camping Zon & Zee. NRC volgt de camping, het dorp en de Oekraïners. In dit artikel wordt de blik gericht op het wegvallen van kerkmuren in een situatie waarin een omstandigheid maakt dat een leefgemeenschap voor een bijzondere uitdaging wordt gesteld. Het hoeft niet veel moeite te kosten om je een voorstelling te maken van iets wat jouw leefomgeving – in kleiner of groter verband – uit balans kan brengen. Iets dat zich voordoet als ‘onbekend’ en een nieuwe uitdaging vormt.

Wat direct opvalt is de positieve toon in het artikel waarmee het wegvallen van kerkmuren in de huidige setting van Yerseke beschreven wordt. Goed nieuws zou je zeggen in een wereld waarin de kerk – met of zonder muren – veelal gemarginaliseerd is. Welke lezer maalt er nog om die kerk, of die muren? Maar voor wie zich rekent tot kerkganger is de vraag vooral: wat maakt dat die muren wegvallen? En is het effect blijvend als de Oekraïners de camping op enig moment verlaten? Wordt ons hiermee ook niet een spiegel voorgehouden: waarom zijn er zoveel kerken in onze stad, en hoe belangrijk zijn die verschillen eigenlijk? Om over na te denken.

Wat verbindt de camping in Yerseke met de markt in Zutphen? In mijn gedachten-experiment zie ik de camping in Yerseke als een belangrijk onderdeel van de lokale economie. Iets waaraan velen in die gemeenschap op een of andere wijze bij betrokken zijn. De markt in Zutphen zie ik voor nu even als symbool voor de hanzestad – een identiteit waarmee velen van ons zich verbonden voelen. En in die stad komen vandaag vertegenwoordigers van vele kerken bijeen in een gezamenlijke lunch. Om te praten over wat christenen in deze stad gezamenlijk kunnen doen. En mijn vraag daarbij is: Is er iets dat ons uit balans kan brengen, iets dat voor ons een nieuwe gezamenlijke uitdaging vormt? Wat maakt (?) dat ook de kerkmuren wegvallen – in Zutphen op de markt.

Adriaan Roskam, Vrijdag 20 mei 2022

Welterusten!

Onlangs was ik, na een onderbreking van meer dan viereneenhalf jaar, met dezelfde vriend als alle vorige keren, weer een weekend in de St Adelbertabdij in Egmond-Binnen. We zijn daar sinds 1968 zeker al vijftig keer geweest, en het zal u dan ook niet verwonderen dat zo’n gat in de tijd eigenlijk geen verschil maakt. We waren direct weer thuis in het klooster. De eerste dienst die wij daar meemaakten, was, zoals alle vorige keren ook, de Completen op vrijdagavond.

De Completen sluiten de dag af, die daarmee als het ware compleet is, afgerond. Voor deze korte dienst geldt een vaste liturgie, grotendeels bestaande uit de Psalmen 4, 91 en 134 plus de Lofzang van Simeon. Het is een mooie gedachte dat, ook in de tijd dat wij er niet waren, elke avond zonder uitzondering die vertrouwde woorden door de monniken gezongen zijn.
Psalm 4 eindigt, in de vertaling die in Egmond gebruikt wordt, met dit vers:

Vredig vind ik de rust en de slaap,
Gij o Heer, Gij alleen doet mij wonen beveiligd.

Het eerste vers van Psalm 91 sluit daarbij aan:

Wie vertoeft in de schuilplaats des Allerhoogsten,
Vernacht in de schaduw van de Almachtige.

Liederen die de mens voorbereiden op de rust van de nacht. Voor velen van ons is die rust helemaal niet zo vanzelfsprekend. Dat geldt natuurlijk ook voor monniken. Ook in het klooster wordt getobt. Toch is het niet alleen een mooie, maar voor monniken én hun gasten ook een rustgevende en vertroostende gedachte, dat iedere avond, niet alleen in Egmond, maar in honderden kloosters over de hele wereld, deze woorden klinken. “Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad”, zegt Jezus (Matteüs 6:34). Mogen uw nachten vrij zijn van het kwaad van de vorige en van de volgende dag, zodat u “vredig de rust en de slaap kunt vinden”. Welterusten!

Ware bevrijding

Exodus 13:16  Laat dit gebruik zijn als een teken om uw arm en een band op uw voorhoofd, om u eraan te herinneren dat de HEER ons met krachtige hand uit Egypte heeft bevrijd.

Na twee jaar ging Nederland op 5 mei weer uit z’n dak. We vierden dat we al 77 jaar vrij waren van de overheersing door Duitsland. En dat blijven we hopelijk nog vele jaren herdenken. Israël houdt de herinnering aan de bevrijding uit Egypte ook al vele eeuwen in stand. Met Pesach vieren ze feest. En de herinnering is ook heel fysiek, orthodoxe joden doen dat met gebedsriemen en -doosjes.

In het Nieuwe Testament lezen we over Jezus die mensen bevrijdt van onreine geesten. Maar de belangrijkste bevrijding is die van de overheersing van de zonden! Dat geeft echte vrijheid, zelfs als je land overheerst wordt door een vreemde natie.

Openbaring 1:5  …van Jezus Christus, de betrouwbare getuige, de eerstgeborene van de doden, de heerser over de vorsten van de aarde. Aan hem die ons liefheeft en ons van onze zonden heeft bevrijd door zijn bloed.

Jaap Kolenberg