Het licht der wereld

Het liturgische bloemstuk in De Wijngaard heeft deze zondag als tekst meegekregen: “Ik ben het licht der wereld. Wie Mij volgt loopt nooit meer in de duisternis” (Johannes 8:12). Typisch een tekst voor de eerste zondag van Advent, de tijd van het licht dat in de wereld komt. Johannes is daar vol van. Al uit zijn eerste hoofdstuk straalt het ons tegemoet: “Het licht straalt in de duisternis en de duisternis heeft het niet in haar macht gekregen” (Joh. 1:5).

Juist bij ons, op het noordelijk halfrond, komt de boodschap van het aan- en baanbrekende licht zo goed aan. Dit is voor ons de donkerste tijd van het jaar, en onwillekeurig denk je aan de mensen in Australië, die een totaal andere belevenis van Advent en Kerst moeten hebben dan wij. Zou dat wezenlijk verschil maken? Ik denk het eigenlijk niet. Er is meer duisternis in de wereld dan die te maken heeft met de lage stand van de zon en het korten van de dagen. Daar hoef ik velen van ons niets over te vertellen. En het Licht waarover Johannes schrijft is ook een ander licht dan dat van Australië.

Ik vind deze tekst altijd erg troostrijk. Bij alle twijfel en onzekerheid die het leven, ook van een gelovig mens, nu eenmaal met zich meebrengt is het ”licht der wereld” waarvan hier sprake is toch altijd een vast punt. Op een andere manier wordt dat verwoord aan het eind van Johannes 6. Daar dreigen, na een zware toespraak van Jezus, al zijn toehoorders hoofdschuddend weg te gaan, zodat Hij zijn leerlingen vraagt: “Willen jullie soms ook weggaan?” En dan antwoordt Petrus: “Naar wie zouden we moeten gaan, Heer? U spreekt woorden die eeuwig leven geven.” Hij heeft het licht gezien, en wil nooit meer in de duisternis lopen. Wat een mooie tekst om de Advent mee in te gaan. Ik wens je goede weken!

Adriaan van Oosten