Onophoudelijk bidden

“Wees altijd verheugd, bid onophoudelijk, dank God onder alle omstandigheden”

Deze tekst staat in de eerste brief van Paulus aan de Tessalonicenzen, hoofdstuk 5 vers 16, 17 en 18a. Typisch zo’n tekst om uit je hoofd te leren en altijd bij de hand te hebben – en ook zo’n tekst om je er telkens weer aan te herinneren dat het wéér niet gelukt is. Want wie kan dat nu, “altijd verheugd zijn”? En wie doet dat nu, onophoudelijk bidden? Of onder alle omstandigheden God danken? Ik niet, om eens iemand te noemen.

En toch staat het er, met in de rest van vers 18 nog de toevoeging “want dat is wat Hij van u, die één bent met Jezus Christus, verlangt”. Bij Jezus horen geeft vreugde, zegt Paulus. Dat is wel een gedachte om even bij stil te staan. Verheugd zijn, dat is meer dan plezier hebben in het leven. Het gaat dieper, zoals bij Jezus horen ook dieper gaat dan je dagelijkse besognes, of die nu leuk zijn of minder leuk. Dieper dan de vreugde en het verdriet die het leven je bezorgt.

Onophoudelijk bidden, dat is iets voor monniken. Dat is het ook werkelijk. In de oosters-orthodoxe kerken, maar niet alleen daar, wordt het zogenaamde Jezusgebed gebeden. Dat luidt ongeveer zo: “Heer Jezus Christus, Zoon van God, erbarm U over mij (zondaar)”. Dat gebed wordt in sommige kloosters werkelijk continu gebeden, als een soort mantra. Ik ken ook een monnik in een klooster in Nederland die mij ooit vertelde dat hij het bij voorbeeld bidt als hij op de bus staat te wachten. Hij ervaart het als een methode om de geest geconcentreerd te houden op waar het werkelijk op aankomt. Niet een recept voor iedereen, maar ook weer iets om eens over na te denken. Zoveel bidden doen de meesten van ons nu ook weer niet.

God danken onder alle omstandigheden. Ook weer iets waarvan je direct begint te steigeren. Het leven is immers vol met dingen waar geen mens dankbaar voor kan zijn. Dat weet Paulus natuurlijk ook. Toch doet hij deze uitspraak, alsof hij in staat was vanuit een dieper of misschien wel hoger perspectief naar zijn gewone leven te kijken, een perspectief van hoop en vertrouwen. En van dankbaarheid.

Zo geef ik je deze tekst van Paulus graag mee voor deze week. Misschien dat je sommige dingen in jouw eigen leven in een ander licht te gaan zien.

Adriaan van Oosten