Welterusten!

Onlangs was ik, na een onderbreking van meer dan viereneenhalf jaar, met dezelfde vriend als alle vorige keren, weer een weekend in de St Adelbertabdij in Egmond-Binnen. We zijn daar sinds 1968 zeker al vijftig keer geweest, en het zal u dan ook niet verwonderen dat zo’n gat in de tijd eigenlijk geen verschil maakt. We waren direct weer thuis in het klooster. De eerste dienst die wij daar meemaakten, was, zoals alle vorige keren ook, de Completen op vrijdagavond.

De Completen sluiten de dag af, die daarmee als het ware compleet is, afgerond. Voor deze korte dienst geldt een vaste liturgie, grotendeels bestaande uit de Psalmen 4, 91 en 134 plus de Lofzang van Simeon. Het is een mooie gedachte dat, ook in de tijd dat wij er niet waren, elke avond zonder uitzondering die vertrouwde woorden door de monniken gezongen zijn.
Psalm 4 eindigt, in de vertaling die in Egmond gebruikt wordt, met dit vers:

Vredig vind ik de rust en de slaap,
Gij o Heer, Gij alleen doet mij wonen beveiligd.

Het eerste vers van Psalm 91 sluit daarbij aan:

Wie vertoeft in de schuilplaats des Allerhoogsten,
Vernacht in de schaduw van de Almachtige.

Liederen die de mens voorbereiden op de rust van de nacht. Voor velen van ons is die rust helemaal niet zo vanzelfsprekend. Dat geldt natuurlijk ook voor monniken. Ook in het klooster wordt getobt. Toch is het niet alleen een mooie, maar voor monniken én hun gasten ook een rustgevende en vertroostende gedachte, dat iedere avond, niet alleen in Egmond, maar in honderden kloosters over de hele wereld, deze woorden klinken. “Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad”, zegt Jezus (Matteüs 6:34). Mogen uw nachten vrij zijn van het kwaad van de vorige en van de volgende dag, zodat u “vredig de rust en de slaap kunt vinden”. Welterusten!